YEL

yel — Sun, 11 Oct 2009 08:12:18 GMT

تحشیه بر نوزدهم مهر

(بخش نخست)

خیابان

نگاههای چوبی چندکلاغ

نیمی ازمن

ونیمی از آسمان که هنوز بوی خرما می دهد

کوچه

دستم را می گیرد

ونجیبانه ردپاهای تو را نشان می دهد

هرچند باران

بی امان می بارد

کافه

به تومی رسم

من روبروی توام

روبروی توو فنجان چای با طعم گلابی

اتیلا اسکندانی-۱۹مهر۸۸

yel — Thu, 10 Sep 2009 13:29:18 GMT

مرگ در می زند

اما ندایی نیست

ما از ترس

فلسی از ماه را می کنیم وروی سرمان

می کشیم

مر گ با کابوس جنگلی سیاه به در می زند

در ختان در مه

همدیگر را می بوسند تا

گم نشوند

مرگ زیر باران با استخوان

به در می کوبد

وزمین ابلهانه پولک های صبحگاهی را

می بلعد

صبح

باران که تمام می شود

ما پاروزنان سوار تابوتهایمان

به تدفین لبهای تو می آییم

دیگر آنقدر باران باریده است که

تمام رودخانه های جهان در خون تو

شنا کنند

آتیلا اسکندانی-مرداد-۱۳۸۸-

yel — Wed, 03 Jun 2009 12:23:52 GMT

ملخ‌ها

بهروز دهقانی

آن سال محصول ما خوب بود. اول‌هاش آب نبود. نصف محصول خشک شد بعد باران بارید و بند آمد. افسوس کمی‌دیر سیل آمد و هر چه گیر آورد شست و با خود برد. از این‌ها که بگذریم، چون عادی است و همیشه اتفاق می‌افتد، حادثه دیگری نیفتاد که ما را بترساند. همه پای دیوار نشسته بودیم و منتظر که گندم‌هایمان زرد بشوند و بیفتیم جان‌شان.

پدر بزرگم که خیلی وقت بود باد نزله داشت پایش فلج شده بود و دیگر نمی‌توانست بیرون بیاید دم تنور کنار مادر بزرگ می‌نشست و برای زمستان مان جوراب پشمی‌می‌بافت.وقتی براش تعریف می‌کردیم که:

- خوشه‌ها دست کم هر کدام پانزده تخم دارند، باورش نمی‌شد.

می‌گفت:

- این دور و برها هیشکی بیشتر از ده تخم ندیده.

می‌خواستیم پس از درو ببریمش سر خرمن تا با چشم خودش ببیند و دیگر هی نگوید:

- اصلاً همه ما را خود حضرت نفرین کرده. یه وقتی گذارش به این کوه و کمر می‌افته و ده ما رو می‌بینه ته دره نشسته . چون تشنه‌اش بوده میاد توی ده. به هر خانه سر می‌زنه می‌بینه لب‌های پیرزن‌ها و بچه‌ها از تشنگی ترک ور داشته هیشکی بلند نم‌یشه یه قلپ آب بهش بده. حضرت قربونش برم نوک شمشیرشو می‌زنه به همین کوه، آب گوارایی راه می‌افته سیراب که می‌شه راهش رو می‌گیره و میره. چشمه هموندم خشک می‌شه. همه‌تون می‌تونین برین سر کوه و جاشو ببینین مث یه کاسه گندمس.

برادر کوچکم می‌گفت: بابا چون پارسال اون مرد گندهه یادت هست اومد این‌جا؟ اون می‌گفت اون کاسه دهانه آتشفشان بوده و یا یه همچو چیزی ...

بابا بزرگ که دیگر حرفی نداشت بزند جورابش را زائد میگذاشت زمین و عصایش را بر می‌داشت. هر کس که دم دست بود کتک می‌خورد. می‌بایست در رفت.

yel — Sun, 31 May 2009 13:26:18 GMT

چند شعر ناب از محمود درویش

yel — Sun, 10 May 2009 19:41:18 GMT

کلیک کنید

نخستین جایزه ادبی ایران

yel — Tue, 31 Mar 2009 22:51:18 GMT

خوانشی «بینا‌متنی» از داستان «قوچ‌های سنگی رمیده‌اند.»

دکتر سعید کریمی

نظریه «بینا‌متنیت» در دهه شصت میلادی توسط ژولیا کریستوا ارائه شد. کریستوا نشانه شناس بود واز علم نشانه‌شناسی به این نظریه رسید . وی در ساخته وپرداخته کردن نظریه «بینا‌متنیت» تحت تاثیر تئوری «منطق گفتگویی» میخائیل باختین بود.

باختین اعتقاد داشت که در در رمان‌های نویسندگانی مانند داستایوسکی صداهای گوناگون شنیده می‌شود که این صداها به گفتگو باهم می‌نشینند. این گفتگو گاه بین شخصیت‌ها وگاه بین راوی و شخصیت‌ها انجام می گیرد. باختین براین باور بود که تنها در رمان امکان تجمع صداهای گوناگون ومکالمه بین آنها میسر است. «بینا‌متنیت» نیز در امتداد همین نظریه، «گفتگوی متن ها» با یکدیگر را مطرح می کند. «بینا‌متنیت» به رابطه متون با همدیگر اشاره دارد و اینکه چگونه روح متون پیشین در متنی معین انعکاس می‌یابد و حی وحاضر می‌شود.

yel — Sat, 28 Mar 2009 20:30:53 GMT

بهار يه!!

آشفته مي کنيم ابر ها را

باران که دارد

نمي بارد

آتيلا اسکنداني

yel — Sat, 28 Mar 2009 20:16:18 GMT

شهر از پشت پنجره

کابوسهايش را ديد مي زند.

سرباز ها

روي نيمکت هاي خواب زده پار ک

رد پاي زني را چاقو مي کشند .

آتيلا اسکنداني

yel — Sat, 28 Mar 2009 20:06:18 GMT

تو :دريا

من:زورق

اما هر دو:

در آغوش طوفان

آتيلا اسکنداني

yel — Sat, 28 Mar 2009 20:02:18 GMT

قار... قار

گريه نکن

ديگر سه درخت

با شش درخت

چه فرق مي کند

تو تا شب کفشهايم را جفت ميکني و بوسه هايت را

منحل.

قار... قار

کريه نکن

ديگر آنقدر کلاغ شده ايم که

بخنديم.

آتيلا اسکنداني