تحشیه بر نوزدهم مهر

(بخش نخست)

خیابان

نگاههای چوبی چندکلاغ

نیمی ازمن

ونیمی از آسمان که هنوز بوی خرما می دهد

کوچه

دستم را می گیرد

ونجیبانه ردپاهای تو را نشان می دهد

هرچند باران

بی امان می بارد

کافه

به تومی رسم

من روبروی توام

روبروی توو فنجان چای با طعم گلابی

 اتیلا اسکندانی-۱۹مهر۸۸

     مرگ  در می زند

اما ندایی نیست

ما از ترس

فلسی از ماه را می کنیم وروی سرمان

می کشیم

مر گ با کابوس جنگلی سیاه به در می زند

در ختان در مه

همدیگر را می بوسند تا

گم نشوند

مرگ زیر باران با استخوان

به در می کوبد

وزمین ابلهانه پولک های صبحگاهی را

می بلعد

*

صبح

 باران که تمام می شود

ما پاروزنان سوار تابوتهایمان

به تدفین لبهای تو می آییم

دیگر آنقدر باران باریده است که

تمام رودخانه های جهان در خون تو

شنا کنند

آتیلا اسکندانی-مرداد-۱۳۸۸-

چند شعر ناب از محمود درویش

کلیک کنید

نخستین جایزه ادبی ایران

 بهار يه!!

آشفته مي کنيم ابر ها را

باران که دارد

نمي بارد

آتيلا اسکنداني

تو :دريا

من:زورق

اما هر دو:

در آغوش طوفان

آتيلا اسکنداني

قار... قار

گريه نکن

ديگر سه درخت

با شش درخت

چه فرق مي کند

تو تا شب کفشهايم را جفت ميکني و بوسه هايت را

منحل.

قار... قار

کريه نکن

ديگر آنقدر کلاغ شده ايم که

 بخنديم.

آتيلا اسکنداني

ناگهان

دیوار

خون ترا

 به آغوش کشید

خاک با ورطه هولنا کش

دفن شد

مرگ

ضجه زد

و

 زمین

تنها ماند

آتيلا اسکنداني-تبريز-اسفند۸۷

http://asar.name/1981/01/1-2-3-4.html

چند شعر از آتيلا اسکنداني

براي غزه

الم تر

آنها لبالب از فیل اند

تو بی دلیل دستان علیل سنگتراش را

بهانه ساختی

الم یجعل

وتو مگر ندیدی

آنها درقامت فیلی چوبی به شهر

دوباره تاختند

در نیمه باز حیاط

روسری سبز سیدی در باد

وچند مگس

درپشت شیشه های اتاق تو

کودک  برای گنجشک های پیاده رو

خرده های نان می ریزد

عابران 

تند می گذرند

اعتراف

پدر  من پنیر دزدیده ام

پدر من در فنجان قهوه مادر بزرگ تف کرده ام

پدر من کفشهای خواهرم را قایم کرده ام

پدر من با تفنگ دولول پدر را...

*

کشیش خوابیده است

 1
تن من
تن تو
تن او
تن ما
تن آنها
تن تنها

*
غسال می خواند




2

تو زیبا ترین نت جهان هستی

ومن گوش کر بتهوون




3

زمین بروی خودش خم شد

تا ردپاهای تو را

مقام اول جشنواره سراسري شعر خط سوم-۸۷

      مقام دوم جشنواره سراسری شعر ایوار-۸۲

•          کالبد شکافی هفتمین نعش یونس

                                  برای محمد مختاری و...

یکم:رحم

روزی که پدر را...

ما     در صدای گرفته ی مادر

که مرگ رابا عصا وکلاه زاییده بود

                               قایم شدیم.

خواهرم توی حوض خندید

وپدر روی آب آمد.

بیچاره!

وقتی کمی دیرتر از بادهای قدیمی

هم قیافه ی اشکهایمان وزیدیم

تصویرهای روی آب چروک خوردند.