عاجی عرق آلود

به تاریکی٬ بازو کشید.

بیرون زد.

با پاهای مرصع وحشی

پرید

و روی من افتاد.

چیزی درخلسه خیابان خلید.

وهمی از پشت لنگر زد.

افتادم.

ضرباهنگی شتاب کرد.

چند قدم پیچیدند.

رفتند.

ِرپ ِرپه پوتین ها را باد برد.

*

افتادم

 شبیه اشتهای کلاغ ها

                        افتادم.

چند پا آمد.

پوستم را کاویدند. کندند.

روی دوش انداختند وُ بی خیال رفتند.

این عبرتی بود برای خیابان

تا مرده هایش را سریع به خاک بسپارد.

*

غرید.

تنها فیل بزرگی که زیرگوشت سفت وچله اش

هزار تیپای ملی بود

واز خرطوم دیوانه اش

براده هایی لزج بیرون می زد.

تبریز، پاییز1387